«Νέο Βιβλίο απο τις εκδόσεις Ανώνυμο Βιβλίο»

Featured

Εικόνα

Τον Απρίλιο κυκλοφορεί το βιβλίο Αλαλούμ – Ιστορίες μόνο για τρελούς.

18 αυτοτελείς ιστορίες, με πρωταγωνιστή μια τραβεστί που μπλέκει σε απίστευτες καταστάσεις με πολλά παράδοξα.
Κάθε ιστορία θίγει με κυνικό και δηκτικό χιούμορ την ελληνική πραγματικότητα.
Το βιβλίο περιέχει και σκίτσα απο τον Νικόλα Στεφαδούρο.

Αλαλούμ – Ιστορίες μόνο για τρελούς απο τις εκδόσεις Ανώνυμο Βιβλίο

Σχετικά με την παρουσίαση και την κυκλοφορία του βιβλίου θα δοθεί ενημέρωση.

«ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΦΥΛΙΟΣ»

Featured

_Οι απεργιακές κινητοποιήσεις των καθηγηγών δεν αποτελούν τροχοπέδη για τις σπουδές και το μέλλον των νέων.
Ποιες σππουδές και ποιο μέλλον σε μια Ελλάδα με 60+ ποσοστό ανεργίας;;

Η κυβέρνηση προσπαθεί τεχνηέντως ν’ αποτρέψει οποιαδήποτε διαδήλωση ή ενέργεια καταστολής του φασιστικού καθεστώτος και επιχειρεί σθενερά κάθε φορά – με φαινομενικά διλήμματα – να στρέψει τους αγωνιστές των δικαιωμάτων εναντίων της άλλης πλευράς, (γονιών στην προκειμένη περίπτωση) όπου θίγονται υποκειμενικά συμφέροντα.

Θα πρέπει να γίνει σαφές που δεν υπάρχει ελπίδα αλλαγής απο τα κόμματα της αντιπολίτευσης και όλοι εξυπηρετούν τα συμφέροντα της κυβέρνησης παίζοντας ένα θέατρο που δημιουργεί το κοινωνικό αντίβαρο…

Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ!

Ο Νίκος Δέν-διας χωρίς ενδοι-ασμούς ανακοίνωσε πως η αστυνομία θ’ αυξήσει το προσωπικό της και αυτό σημαίνει πως ο ίδιος και οι συνεργοί του, γνωρίζουν τις κοινωνικές αναταράξες που πρόκειται να συμβούν με τα νέα μέτρα και έτσι παίρνουν κι αυτοί τα μέτρα τους δημιουργώντας έναν εμφύλιο, μια διαμάχη ανάμεσά σε μας και σε μας. Και έτσι αυτοί ανενόχλητοι θα συνεχίσουν το «δημοκρατικό τους έργο»!
Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς χειρότερα!

ΧΑΡΗΣ ΒΕΡΑΜΟΝ

«Νικόλ Νταφάκ»

Featured

maxresdefaultΣχετικά με το θέμα της Νικόλ Νταφάκ – το οποίο έχει πάρει μεγάλη έκταση στο διαδίκτυο.

Έτρεξαν κάποιοι κάφροι, σαδιστές να δημιουργήσουν σατιρικά βίντεο, κυνικές σελίδες στο facebook και ένα σωρό κακεντρεχεί σχόλια για να πάρουν κάτι χιλιάρικα like, απο ένα θέμα που έγινε ευρέως γνωστό και να γίνουν κι αυτοί με τη σειρά τους γνωστοί, μέσα απο την θλίψη κάποιου άλλου.

Το κλάμα μιας ανήλικης κοπέλας που νιώθει για πρώτη φορά τη πίκρα του χωρισμού, είναι το δάκρυ μιας αγνής ψυχής που μαθαίνει τον έρωτα απο την άσχημη πλευρά του – για πρώτη φορά. Το ξέσπασμα της Νικόλ Νταφάκ, είναι η οργή, είναι το γιατί, αλλά και η έκπληξη σε κάτι απρόσμενο. Είναι ο ορισμός της αγνότητας, ενός ανθρώπου που έχει φτιάξει τον κόσμου του με λουλούδια κι αγάπη. Ένα κόσμο που δεν ξέρει απο προδοσία, δεν ξέρει απο απάτη, δεν ξέρει απο πουστιά.

Αυτός ο κόσμος της νεαρής κοπέλας, δεν υπάρχει πια. Όμως το ζητούμενο είναι το εξής…Ποιο είναι το αστείο; Ότι μια κοπέλα άκουγε Παντελίδη (που σαφώς και μένα δεν μ αρέσει το άκουσμα αυτό) ή ότι άκουγε κάτι για να δαμάσει μέσα της τον πόνο; Το ξέσπασμα της προκαλεί γέλιο;;

Κανείς σας δεν έχει πονέσει; Κανείς σας δεν έχει κλάψει; Είστε όλοι τόσο μα τόσο μάγκες; Ε λοιπόν είστε υποκριτές! Είστε ένα like και τίποτα παραπάνω. Χρησιμοποιείται και εμπορεύεστε τη θλίψη μιας κοπέλας, για να διαφημίζετε τη τζάμπα μαγκιά σας, για να μας αποδείξετε πως είστε για κάποιο λόγο έξυπνοι! Πως είστε για κάποιο λόγο κάποιοι. Ε λοιπόν δεν είστε τίποτα! Είστε ένα μάτσο σαδιστές, που γελάτε με τον πόνο του άλλου!
Ειλικρινά ντρέπομαι γι αυτό το κόσμο…Ειλικρινά…

ΧΑΡΗΣ ΒΕΡΑΜΟΝ

«ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ = ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ»

Featured

prostitution040512Η σεξουαλική επιλογή του καθενός είναι αδιαπραγμάτευτο ζήτημα. Όταν όμως οι σεξουαλικές ορέξεις κάποιων – και είναι αρκετοί – γίνονται κριτήριο επιλογής για μια θέση στο χώρο της Ά-τεχνης Τέχνης, τότε έχουμε να κάνουμε με μια απροκάλυπτη χυδαιότητα, έναν θρασύτατο εξευτελισμό της ανθρώπινης ύπαρξης και προσωπικότητας.

Το θέμα αυτό είναι πολύ συχνό (απο παλιά) και τώρα πλέον έχει ξεπεράσει κάθε όριο, γιατί οι ενεργητικοί θαφατζήδες εκμεταλλεύονται την υπεραξία τους, δίχως να έχουν δεχτεί ποτέ κάποια δημόσια κατηγορία, ενώ τα παθητικά θύματα των πνευματικά ευνουχισμένων καλλιτεχνάκιδων, ανέχονται τέτοιου είδους συμπεριφορές, δίνοντας περισσότερη τροφή για τη ραγδαία ανάπτυξη του τέρατος.

Είναι αμέτρητα τα περιστατικά που παραθέτει η ζωή, αλλά και οι εμπειρίες ηθοποιών που δέχτηκαν ανήθικες προτάσεις απο άτομα που έχουν ως κάλυψη, την γενική αποδοχή του κοινού, την καλλιτεχνική ισχύ, αλλά και τις αναρίθμητες επαφές που διαθέτουν σε κάθε βρώμικο σανίδι…


Το χειρότερο είναι πως οι ανερχόμενες μοντέλες ή οι ηθοποιοί δέχονται ανενδοίαστα να έρθουν σε σεξουαλική επαφή με τον σάπιο αντικαλλιτεχνικό εξουσιαστή, που σε πρώτη φάση δίνει κίβδηλες ελπίδες για ένα ρόλο σε σειρά ή, ταινία ή στο θέατρο, κι ύστερα ή, θα τη χρησιμοποιήσει μεμωνομένα σε ένα project ή, θα την πετάξει σαν δοχείο μιας χρήσης. Τόσο στεγνά!

Οι γυναίκες που αποδέχονται ανήθικες προτάσεις, δεν είναι τίποτα άλλο απο φιλόδοξες προσωπικότητες, νύμφες που κάθονται στο ράφι, περιμένοντας έναν επιχειρηματία ή έναν επώνυμο καλλιτεχνάκια που θα τις προωθήσει με τον πιο αξιοκρατικό τρόπο!

Το πιο θλιβερό απ’ όλα είναι οι αμέτρητοι ηθοποιοί που αποφοιτούν απο μια Δραματική σχολή για να ζήσουν ένα απαράμμιλο δράμα μακράν ασύγκριτο με τα θεατρικά έργα μεγάλων δραματουργών.

Τέλος, θα ήθελα να επισημάνω πως θα πρέπει να μάθουμε να διαχωρίζουμε έναν αυθεντικό καλλιτέχνη απο έναν τιποτένιο! Ο αυθεντικός καλλιτέχνης έχει ήθος, βασικό κριτήριο για έναν ηθοποιό και φοράει το στέμμα μέσα απο αναρίθμητους αξιοκρατικούς αγώνες και θεάρεστης αξιοπρέπειας, σε αντίθεση με τον τιποτένιο που θα πουλήσει το κορμί του, την ψυχή του και ότι άλλο διαθέτει για μια θέση στον ουρανό της δόξας.

Ο τιποτένιος για μένα, δεν έχει καμία αξία, όσο κι αν έχει κερδίσει το λαϊκό αίσθημα. Γι’ αυτό κοιτάξτε γύρω σας…Με ποιο τρόπο αυτόν που θαυμάζεται είναι εκεί που είναι;; Με πιο τρόπο; Δεν είναι δύσκολο να το βρείτε…

Αγάπη και Έρωτας

Δύο λέξεις εμπλουτισμένες με τόσο φορτίο, μα και με τόσο διαφορετική ερμηνεία για τον καθέναν. Αν προσπαθήσεις να ρωτήσεις τι σημαίνει αγάπη και τι έρωτας θα λάβεις αμέτρητες διαφορετικές απαντήσεις, θα σχηματίσεις ένα τεράστικο περιγραφικό κουβάρι απο συναισθήματα και λέξεις που προσπαθούν να προσεγγίσουν αυτο που αισθανόμαστε. Αν και οι λέξεις δημιουργήθηκαν με σκοπό την επικοινωνία, με σκοπό την έκφραση και το νόημα που θέλουμε να δώσουμε, σε αυτές τις δύο λέξεις, όσο προσπαθείς να αναλύσεις άλλο τόσο χάνεις την πηγή.

Η έννοια της Αγάπης θέλει να προσεγγίζει το λιμάνι του παντοτινού. Εκεί που η διάρκεια αγγίζει το άπειρο, εκεί που το συναίσθημα σαν ηφαιστιακή φλόγα καίει μέσα στο βυθό χωρίς ούτε μια στιγμή να σβήσει. Γι΄αυτό και η ανθρώπινη συνείδηση αφενώς δεν θα δεχτεί ποτέ το θάνατο της αληθινής αγάπης αφετέρου τον θανατώνει ο εγωισμός, δείγμα αδυναμίας και παρόσμησης που γκρεμίζει οτιδήποτε όμορφο. Κι ενώ όλα χτίζονται με τόση δυσκολία, τα πάντα γκρεμίζονται σε μια στιγμή, κι αυτό είναι ίσως το μοναδικό συμπέρασμα που θα παραμείνει παντοτινό.

Όμως, Αγάπη σε ποιο πλαίσιο; Άλλο Αγάπη σε μια σχέση κι άλλο Αγάπη για ένα προσωπικό όνειρο που αγωνιζόμαστε για την πραγματοποίησή του. Γιατί στην δεύτερη περίπτωση, ναι, η αγάπη είναι παντοτινή! Γιατί είναι προσωπική υπόθεση, έχει να κάνει με μας και τον εαυτό μας, ενώ όταν η αγάπη μεταφέρεται και μοιράζεται στους άλλους, όταν δημιουργείται μέσα μας για άλλα πρόσωπα, μπορεί κάποτε να σβήσει.

Μας είναι αδύνατο να δεχτούμε πως η αγάπη μπορεί να κάνει τον κύκλο της – και μιλώ για το κομμάτι των σχέσεων –  και κάποια στιγμή να χαθεί. Στην κοινωνία η έννοια της Αγάπης έχει αιώνιο χαρακτήρα, άσχετα αν στην πράξη δεν αποδεικνύεται πάντα. Σαφώς και υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που αγαπούν αληθινά αλλά αυτό είναι κάτι που το ασθάνονται οι ευνοούμενοι, οι υπόλοιποι θα περιμένουν το τυχερό εισιτήριο που θα τους πάει στο «λιμάνι του παντοτινού».

Κατ΄εμε η γενική έννοια της αγάπης είναι πιο παντοτινή απο την ίδια τη χρήση της στον κόσμο αυτό. Ακούγεται απαισιόδοξο, αλλά δεν προσπαθώ να καταρρίψω την ύπαρξη της, όσο να την περιορίσω στο χώρο και στο χρόνο. Υπάρχει αλλά δεν κυβερνά!

Και τώρα στον Έρωτα.
Εδώ η κατάσταση είναι ακόμα πιο χαοτική και ιδιαίτερα υποκειμενική! Δεν υπάρχει πουθενά σαφή έννοια του έρωτα, γιατί ο κάθε άνθρωπος τον εφαρμόζει διαφορετικά! Είναι σαν τους φακούς μιας κάμερας, ο καθένας κοιτάζει απο άλλη οπτική γωνία και φακό, βάζει τα δικά του χρώματα και τα δικά του πινέλα στον καμβά. Κι αυτή είναι η πραγματική έννοια του Έρωτα! Είναι όπως ένα λευκό ειδικό ύφασμα για ζωγραφική που ο καθένας βάζει τα χρώματα που θέλει. Ο έρωτας έρχεται λευκός, χρωματίζεται έντονα και υπερβολικά ώσπου να χαθεί κενός και όπως ήρθε – λευκός.

Και η Αγάπη και ο Έρωτας έχουν μια ξεκάθαρη ομοιότητα, την υπερβολή. Και κατοικούν μέσα στην καρδιά του κάθε ανθρώπου σαν αυτόνομα αστέρια που λάμπουν τόσο διαφορετικά απο καρδιά σε καρδιά, καθώς γεμίζουν την καρδιά του σύμπαντος με την ύπαρξη τους, δίνοντας την αίσθηση του ιερού και αιώνιου.

Χάρης Βεραμόν