maxresdefaultΣχετικά με το θέμα της Νικόλ Νταφάκ – το οποίο έχει πάρει μεγάλη έκταση στο διαδίκτυο.

Έτρεξαν κάποιοι κάφροι, σαδιστές να δημιουργήσουν σατιρικά βίντεο, κυνικές σελίδες στο facebook και ένα σωρό κακεντρεχεί σχόλια για να πάρουν κάτι χιλιάρικα like, απο ένα θέμα που έγινε ευρέως γνωστό και να γίνουν κι αυτοί με τη σειρά τους γνωστοί, μέσα απο την θλίψη κάποιου άλλου.

Το κλάμα μιας ανήλικης κοπέλας που νιώθει για πρώτη φορά τη πίκρα του χωρισμού, είναι το δάκρυ μιας αγνής ψυχής που μαθαίνει τον έρωτα απο την άσχημη πλευρά του – για πρώτη φορά. Το ξέσπασμα της Νικόλ Νταφάκ, είναι η οργή, είναι το γιατί, αλλά και η έκπληξη σε κάτι απρόσμενο. Είναι ο ορισμός της αγνότητας, ενός ανθρώπου που έχει φτιάξει τον κόσμου του με λουλούδια κι αγάπη. Ένα κόσμο που δεν ξέρει απο προδοσία, δεν ξέρει απο απάτη, δεν ξέρει απο πουστιά.

Αυτός ο κόσμος της νεαρής κοπέλας, δεν υπάρχει πια. Όμως το ζητούμενο είναι το εξής…Ποιο είναι το αστείο; Ότι μια κοπέλα άκουγε Παντελίδη (που σαφώς και μένα δεν μ αρέσει το άκουσμα αυτό) ή ότι άκουγε κάτι για να δαμάσει μέσα της τον πόνο; Το ξέσπασμα της προκαλεί γέλιο;;

Κανείς σας δεν έχει πονέσει; Κανείς σας δεν έχει κλάψει; Είστε όλοι τόσο μα τόσο μάγκες; Ε λοιπόν είστε υποκριτές! Είστε ένα like και τίποτα παραπάνω. Χρησιμοποιείται και εμπορεύεστε τη θλίψη μιας κοπέλας, για να διαφημίζετε τη τζάμπα μαγκιά σας, για να μας αποδείξετε πως είστε για κάποιο λόγο έξυπνοι! Πως είστε για κάποιο λόγο κάποιοι. Ε λοιπόν δεν είστε τίποτα! Είστε ένα μάτσο σαδιστές, που γελάτε με τον πόνο του άλλου!
Ειλικρινά ντρέπομαι γι αυτό το κόσμο…Ειλικρινά…

ΧΑΡΗΣ ΒΕΡΑΜΟΝ