Δύο λέξεις εμπλουτισμένες με τόσο φορτίο, μα και με τόσο διαφορετική ερμηνεία για τον καθέναν. Αν προσπαθήσεις να ρωτήσεις τι σημαίνει αγάπη και τι έρωτας θα λάβεις αμέτρητες διαφορετικές απαντήσεις, θα σχηματίσεις ένα τεράστικο περιγραφικό κουβάρι απο συναισθήματα και λέξεις που προσπαθούν να προσεγγίσουν αυτο που αισθανόμαστε. Αν και οι λέξεις δημιουργήθηκαν με σκοπό την επικοινωνία, με σκοπό την έκφραση και το νόημα που θέλουμε να δώσουμε, σε αυτές τις δύο λέξεις, όσο προσπαθείς να αναλύσεις άλλο τόσο χάνεις την πηγή.

Η έννοια της Αγάπης θέλει να προσεγγίζει το λιμάνι του παντοτινού. Εκεί που η διάρκεια αγγίζει το άπειρο, εκεί που το συναίσθημα σαν ηφαιστιακή φλόγα καίει μέσα στο βυθό χωρίς ούτε μια στιγμή να σβήσει. Γι΄αυτό και η ανθρώπινη συνείδηση αφενώς δεν θα δεχτεί ποτέ το θάνατο της αληθινής αγάπης αφετέρου τον θανατώνει ο εγωισμός, δείγμα αδυναμίας και παρόσμησης που γκρεμίζει οτιδήποτε όμορφο. Κι ενώ όλα χτίζονται με τόση δυσκολία, τα πάντα γκρεμίζονται σε μια στιγμή, κι αυτό είναι ίσως το μοναδικό συμπέρασμα που θα παραμείνει παντοτινό.

Όμως, Αγάπη σε ποιο πλαίσιο; Άλλο Αγάπη σε μια σχέση κι άλλο Αγάπη για ένα προσωπικό όνειρο που αγωνιζόμαστε για την πραγματοποίησή του. Γιατί στην δεύτερη περίπτωση, ναι, η αγάπη είναι παντοτινή! Γιατί είναι προσωπική υπόθεση, έχει να κάνει με μας και τον εαυτό μας, ενώ όταν η αγάπη μεταφέρεται και μοιράζεται στους άλλους, όταν δημιουργείται μέσα μας για άλλα πρόσωπα, μπορεί κάποτε να σβήσει.

Μας είναι αδύνατο να δεχτούμε πως η αγάπη μπορεί να κάνει τον κύκλο της – και μιλώ για το κομμάτι των σχέσεων –  και κάποια στιγμή να χαθεί. Στην κοινωνία η έννοια της Αγάπης έχει αιώνιο χαρακτήρα, άσχετα αν στην πράξη δεν αποδεικνύεται πάντα. Σαφώς και υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που αγαπούν αληθινά αλλά αυτό είναι κάτι που το ασθάνονται οι ευνοούμενοι, οι υπόλοιποι θα περιμένουν το τυχερό εισιτήριο που θα τους πάει στο «λιμάνι του παντοτινού».

Κατ΄εμε η γενική έννοια της αγάπης είναι πιο παντοτινή απο την ίδια τη χρήση της στον κόσμο αυτό. Ακούγεται απαισιόδοξο, αλλά δεν προσπαθώ να καταρρίψω την ύπαρξη της, όσο να την περιορίσω στο χώρο και στο χρόνο. Υπάρχει αλλά δεν κυβερνά!

Και τώρα στον Έρωτα.
Εδώ η κατάσταση είναι ακόμα πιο χαοτική και ιδιαίτερα υποκειμενική! Δεν υπάρχει πουθενά σαφή έννοια του έρωτα, γιατί ο κάθε άνθρωπος τον εφαρμόζει διαφορετικά! Είναι σαν τους φακούς μιας κάμερας, ο καθένας κοιτάζει απο άλλη οπτική γωνία και φακό, βάζει τα δικά του χρώματα και τα δικά του πινέλα στον καμβά. Κι αυτή είναι η πραγματική έννοια του Έρωτα! Είναι όπως ένα λευκό ειδικό ύφασμα για ζωγραφική που ο καθένας βάζει τα χρώματα που θέλει. Ο έρωτας έρχεται λευκός, χρωματίζεται έντονα και υπερβολικά ώσπου να χαθεί κενός και όπως ήρθε – λευκός.

Και η Αγάπη και ο Έρωτας έχουν μια ξεκάθαρη ομοιότητα, την υπερβολή. Και κατοικούν μέσα στην καρδιά του κάθε ανθρώπου σαν αυτόνομα αστέρια που λάμπουν τόσο διαφορετικά απο καρδιά σε καρδιά, καθώς γεμίζουν την καρδιά του σύμπαντος με την ύπαρξη τους, δίνοντας την αίσθηση του ιερού και αιώνιου.

Χάρης Βεραμόν